Według miejscowych legend XVII-wieczna świątynia znajdująca się w Tymawie została wzniesiona w miejscu średniowiecznego zamku należącego niegdyś do zakonu kalatrawensów. Hiszpańscy zakonnicy mieli zamieszkiwać okoliczne tereny w I poł. XIII wieku. Miejsce to było najbardziej wysuniętą na północ Europy placówką mnichów. Ich pobyt w tej części regionu owiany jest tajemnicą z uwagi na brak bardziej szczegółowych dokumentów dotyczących ich działalności. Według podań i legend zakonnicy mieli uprawiać winorośl na okolicznych wiślanych skarpach zwanych potocznie Alpami Tymawskimi. Nie wiadomo, co w późniejszym czasie stało się z samymi zakonnikami. Niektórzy twierdzą, że udali się w podróż powrotną do Hiszpanii. Inni z kolei uważają, że pozostali oni na Pomorzu i wtopili się w miejscową społeczność. Ponoć jeszcze w czasach kiedy starostą gniewskim był Jan Sobieski zbierane były słodkie owoce winorośli zasadzone przez średniowiecznych mnichów.
Świątynia jaką obecnie możemy podziwiać w Tymawie została konsekrowana w 1655 roku. Kościół został zbudowany na kamiennym fundamencie w tzw. układzie salowym. W bryle budowli można znaleźć także murowaną cegłę oraz charakterystyczny szczyt wykonany z tzw. muru pruskiego. Wyposażenie kościoła pochodzi z czasów późnego renesansu oraz baroku. Składają się na nie m.in. ołtarz główny z I poł. XVII wieku oraz feretrony, ołtarze boczne i chrzcielnica.