Dominikanów do Tczewa sprowadził książę Mściwoj II w 1289 roku. Zakonnicy na otrzymanym terenie wybudowali klasztor. Średniowieczne zabudowania posiadały dwa skrzydła i prawdopodobnie połączone były kamiennymi krużgankami. Pierwotnie klasztor nosił wezwanie Najświętszej Maryi Panny. Po kasacie zakonu przez władze pruskie w 1819 roku kościół wraz z zabudowaniami klasztornymi był wykorzystywany jako szkoła. Świątynia odrestaurowana została w 1852 roku i od tego czasu, aż do zakończenia II wojny światowej, była użytkowana przez ewangelików. Po 1945 roku, natomiast ponownie stał się kościołem katolickim. Budynki, które częściowo stoją na dawnych fundamentach zabudowań klasztornych pochodzą z XIX wieku. Zachowanym do dnia dzisiejszego elementem dawnego założenia klasztornego jest XIV wieczny kościół, który obecnie nosi wezwanie św. Stanisława Kostki. Gotycka, jednonawowa świątynia została wzniesiona na planie prostokąta. Częściowo zachował się, skromny, XVII-wieczny wystrój wnętrza. Charakterystycznym elementem budowli jest ośmioboczna wieża, zwieńczona XIX wiecznym hełmem.