Tradycyjne chałupy kociewskie wykonane były z drewna, najczęściej sosnowego, kamienia i gliny na planie prostokąta.  Bogatsi gospodarze swoje domy budowali z drewna dębowego. Podmurowywano je kamieniem, dach kryto słomą lub trzciną, a ściany wznoszono w konstrukcji zrębowo-słupowej lub zrębowej. Chałupę zawsze ustawiano frontem do drogi. Najbardziej popularnym typem chaty kociewskiej była chałupa zrębowa z podcieniem, wykorzystywano najczęściej podcień szczytowy pełny, narożnikowy lub wnękowy w ścianie wzdłużnej. Szczyty chałup były ozdabiane odeskowaniem. Dekorowano również drzwi wejściowe oraz okiennice, na których wycinano wzory, np. kształt serca. Chałupa składała się izby, gdzie w centralnej części stał piec, w który ogrzewał chałupę, ale też pieczono w nim chleb i gotowano. Ponadto w chałupie była też sień, w której pracowała gospodyni. Im gospodarze byli bogatsi tym z większej liczby pomieszczeń składała się chałupa. Ponadto w skład zabudowań wchodziły też budynki gospodarskie przeznaczone dla zwierząt, które były murowane z kamieni lub lepione z gliny, stodołę zaś budowano z desek.